امروز روز عید غدیر است و طبق معمول و سنت همیشه، ما به جشن و شادی و خوشحالی میپردازیم، و البته مستحب است که وقتی مؤمنین به هم میرسند دعای «الحمدُ لله الّذی جَعلَنا مِن المُتمسّکینَ بوِلایةِ أمیرالمؤمنینَ و الأئمة المَعصومینَ علیهمُ السّلام»2 را بخوانند، و باید هم بخوانند و قرائت کنند و تجدید خاطرات کنند و خود را به این حبلاللَه المتین متصل کنند و یاد آوری آن واقعهای را که در هزار و چهارصد سال پیش اتفاق افتاده است در خودشان تجدید کنند و احساس نکنند که مسئلۀ غدیر، قضیهای است مربوط به دوران قبل؛ و آن را [صرفاً] بهعنوان یکی از فروع تشیّع ـ که همان دوست داشتن امیرالمؤمنین و ائمه علیهم السلام است ـ بهحساب نیاورند؛ همانطور که الآن در بسیاری از اذهان همینطور است و از عید غدیر فقط به این عنوان یاد میکنند که یک قضیه و خاطرۀ خوبی اتفاق افتاده و پیغمبر شخصی را بهعنوان فرد ممتاز معرفی کرده و بعد هم مسئله تمام شده و حالا ما هم باید به همان کیفیت و به همان مسئله پایبند باشیم!
قضیۀ غدیر طور دیگری است و مطلب خیلی مهمتر از این حرفها است! قضیۀ غدیر خم و نصب امیرالمؤمنین فقط بهعنوان یک واقعه و حادثه نبود که پیامبر یک فرد را به این عنوان به امّت معرفی کنند که این شخص، فرد شایسته و قابلی است برای اینکه دنبال او بروید، احکام و سؤالات شرعیتان را از او بپرسید، شکّ بین سه و چهار را از او بپرسید و مسائل حیض و نفاس را از او سؤال کنید، و فردی است که میتواند بدون مراجعۀ به کتب، جواب شما را بدهد!
| علت نصب امیرالمؤمنین در روز غدیر چیست؟ |