-
به همراه ترجمه فارسی و فایل صوتی
-
مناجات امیدواران – مناجات چهارم از مناجات خمس عشره
-
-
روایت شده از
-
حضرت امام علی بن الحسین زین العابدین (علیه السلام)
-
بِسْمِ اللَـهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
-
يَا مَنْ إِذَا سَأَلَهُ عَبْدٌ أَعْطَاهُ
-
ای آن که چون بنده‌ای از او درخواست کند، عطایش می‌نماید
-
وَإِذَا أَمَّلَ مَا عِنْدَهُ بَلَّغَهُ مُنَاهُ
-
و چون از نزد او چیزی را آرزو کند، به آرزویش می‌رساند
-
وَإِذَا أَقْبَلَ عَلَيْهِ قَرَّبَهُ وَأَدْنَاهُ
-
و چون به او رو آورَد، او را مقرّب سازد و نزدیکش می‌گرداند
-
وَإِذَا جَاهَرَهُ بِالْعِصْيَانِ سَتَرَ عَلَى ذَنْبِهِ وَغَطَّاهُ
-
و چون بی‌پرده معصیتش نماید، بر معصیتش پرده می‌افکند و می‌پوشاند
-
وَإِذَا تَوَكَّلَ عَلَيْهِ أَحْسَبَهُ وَكَفَاهُ
-
و چون بر او توکّل نماید، او را بس باشد و کفایتش می‌نماید
-
إِلَهِي مَنِ الَّذِي نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِسًا قِرَاكَ فَمَا قَرَيْتَهُ؟!
-
إلٰهی، چه کسی در آستان تو فرود آمد و خواستار مهمان‌نوازیت گشت، ولی تو پذیرایی‌اش نکردی؟!
ادامه در مکتب وحی