رساله بدیعه تفسیر آیه: الرِّجالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّساءِ بِما فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ وَ بِما أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوالِهِمْ‌

 بهترین ستایش و نیایش از آن خداوندى است كه كاخ عالم وجود را بر اساس اتقان و استحكام برافراشت؛ و عالَم مُلك و مَلكوت و خلق و أمر را متین و استوار بیافرید؛ و به هر موجودى از موجودات هر عالم، تا برسد به هر ذرّه‌اى از ذرّات این عالم، آنچه طبق مصلحت و حكمت بود عنایت كرد؛ و آن را در پیمودن راه كمال و حركت بسوى هدف و موطن اصلى در تكاپو و حركت آورد.

 و از میان همه آفریده شدگان، انسان را به نِعمت خلافت مُنَعَّمْ و به خِلْعت علم مُخَلَّع فرمود؛ مرد و زن را مجهّز به جهازِ مناسبِ طىّ این طریق نمود؛ و هر یك را به قوى‌ و استعداد لازم و آلات و اسباب مورد نیاز آنان ممهّد ساخت. تا هر یك از این دو صنف، تمام استعدادهاى خود را به مقام فعلیت در آورند؛ و به كمال خود نائل آیند.

 فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ‌¹

 و شایسته‌ترین درود و سلام از آنِ پیامبران و دستگیران راه هدایت بشرى است؛ كه با كدّ و تَعَب و جدّ و جهد، این قافله عقب مانده، و انسان بسیط و سازج را در تحت تعلیم و تربیت الهیه خود درآورند؛

خاصّه حضرت پیامبر آخر الزّمان مُحَمَّدِ مُصْطَفَى صلّى الله علیه و آله و سلّم كه در این راه، بارش از همه گران تر، و تعهّدش بیشتر، و سعه‌اش افزون‌تر بود؛ براى تنزیل قرآن در این عالم، گویا به گفتار مَا أُوذِى نَبِىٌّ مِثْلَ مَا أُوذِیتُ قَطُّ¹ گردید.