-
در ترجمه احوال علاّمه حلّی
-
در روضات طبع سنگی، جلد ١، صفحه ١٧٥ (در اواسط صفحه) ضمن ترجمه احوال علاّمۀ حلّی آمده است:
-
و من جمیل ما حَکَتْه الثّقاتُ: أنّه رُئِیَ من بَعدِ وفاتِه فی بعض مناماتِ الصّالحین و کأنّه ولدُه النّبیل الکامل فخر المحقّقین فسُئل عمّا عومِلَ به فی تلک النشأةِ؛ فقال: ”لولا کتابُ الألفین و زیارة الحسین لَأَهلکَتنی الفتاوی.1“
-
در روضات الجنّات طبع سنگی، جلد ١، صفحه ١٧١؛ و طبع حروفی، جلد ٢، صفحه ٢٦٩، دربارۀ شهر حلّه گفته است که:
-
-
- ـ [ولایت فقیه در حکومت اسلام، ج ٣، ص ٨: «علاّمۀ حِلّی ـ رحمة الله علیه ـ را بعد از فوت، خواب دیدند و از کیفیّت احوالش استفسار نمودند، جواب گفت: ”لَو لا زِیارَةُ الحُسَینِ وَ تَصنِیفُ الالفَینِ لَهَلَکَتنِی الفَتاوَی! اگر زیارت امام حسین علیه السّلام نکرده بودم، و تصنیف الفَین که دو هزار دلیل است بر اثبات امامت بلافصل مرتضی علیّ علیه السّلام نکرده بودم، هر آینه هلاک میکرد مرا فتواهائی که داده بودم.“» (محقّق)]
-
آن را امیر سیفالدّوله صدقة بن منصور مزیدی اسدی که از امراء دولت دیالمه بوده است، در ماه محرّم سنۀ ٤٩٥ بنا کرده است و به همین جهت آن را حلّۀ مزیدیّه و حلّۀ سیفیّه گویند؛ و برای اهمیّت آن همین بس که علاّمۀ مجلسی در مجلّد السّماء و العالم از بحار، از خط مرحوم شیخ شهید نقل کرده است که او گفته است: من یافتهام به خط جمالالدّین بن المطهّر، و او از خط پدرش یافته است که او گفته است: من رقعهای را به خط قدیمی بدین مضمون یافتهام:
-
مطلع انوار ج5