معرفی تفصیلی
ولادت و رحلت آیتاللَه سید احمد کربلایی
ولادت: سال 1282 هـ. ق، کربلای معلّی.
رحلت:27 شوّالالمکرم 1332 هـ. ق، نجف اشرف.
مرحوم آيتاللَهالعظمی حاج سيّد احمد طهرانى كربلایى از بزرگترین فقهاء و از مبرّزين عرفاء و حكماى شیعه در حدود سال 1282 هـ. ق در شهر کربلا دیده به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی را در کربلای معلّی گذراند؛ و سپس به سامراء و نجف رفته و فقه و اصول را از محضر مجتهدان بزرگى چون: ميرزا محمّد حسن شيرازى (معروف به ميرزاى بزرگ شیرازی)، علّامۀ بزرگوار ميرزا حسين خليلى طهرانى، ميرزا حبيباللَه رشتى و آخوند خراسانى بهره برد؛ و در اين علوم، تبحّرى تمام و كمال يافت. آن بزرگوار در فقه و اصول فقه، سرآمد روزگار شد؛ بهگونهاى كه مرحوم علّامۀ محقّق آيتاللَه شيخ محمّد حسين اصفهانى رحمةاللَهعليه دربارۀ او فرمود:
من احدى را مانند آقا سيد احمد حائرى در فقه نديدهام. (توحید علمی و عینی، ص19. آیتالحق، ج1، ص281)
اساتید آیتاللَه سید احمد کربلایی
- عارفِ کامل، مرحوم آیتاللَه العظمی حاج ملّا حسینقلی همدانی قدّساللَهسرّه؛
- مرحوم ميرزا محمّد حسن شيرازى (معروف به ميرزاى بزرگ شیرازی) رحمةاللَهعلیه؛
- مرحوم ميرزا حبيب اللَه رشتى رحمةاللَهعلیه؛
- مرحوم آخوند خراسانى رحمةاللَهعلیه.
شاگردان آیتاللَه سید احمد کربلایی
- عارفِ کامل، مرحوم حضرت علامه آیتاللَهالعظمی حاج سید علی قاضی قدّساللَهسرّه؛
- مرحوم آیتاللَه سید جمال الدین گلپایگانی رحمةاللَهعلیه؛
- مرحوم سید محمدکاظم عصار رحمةاللَهعلیه.
جایگاه علمی و معنوی آیتاللَه سید احمد کربلایی
ایشان از اَعاظم فقهای شيعۀ اِماميّه و از اَساطين حكمت و عرفان الهى بوده است. امّا در حكمت و عرفان همينبس كه پس از رحلت مرحوم عارفِ بىبديل و حكيم، مربّى و مدرّسِ وحيد، و فقيه عاليقدر، حضرت آيتاللَهالعظمی آخوند ملّا حسينقلى همدانى رضواناللَهعليه، در نجف اشرف با عديل و همرديف خود مرحوم حاج شيخ محمّد بهارىّ، در ميان سيصد تن از شاگردان آن مرحوم، از مبرّزترين شاگردان، و از اساتيد وحيد اين فنّ بودهاند؛ و پس از مهاجرت آيتاللَه بهارىّ به همدان، يگانۀ عالَم اخلاق و مربّى نفوس و راهنماى طالبانِ حقيقت در طىّ راه مقصود، و ورود در سُبُل سلام و ارائۀ طريق لِقاى حضرت احديّت، و سير در معارج و مدارج كمال نفس انسانى، و ايصال به كعبۀ مقصود، و حرم معبود بوده است.
شرح فضائل ایشان از وصف خارج است؛ در ميان علماى نجف اشرف و خواصّى كه با وى رفت و آمد داشته اند، اين مطلب معلوم [است] و از مسلّميات اهل فنّ بهشمار مىآيد. (توحید علمی و عینی، ص17) ایشان در فقاهت و تفوّق علمى در حدّى بود كه ميرزاى شيرازى كوچك، مرجعيت او را پس از خود امضاء و تقرير نموده بود و مردم را به او احاله مىداد. در مجلس درس او، بزرگان حوزۀ نجف و فحول اَعاظم و اَكابِر حوزه شركت مىنمودند. و گويند: «هيچ فقيه و عالمى را قدرت مقابله و بحث علمى و مناظره با او نبود؛ و در خطابه و كيفيت اقامۀ حجّت و دليل، از نوابغ علم و منطق شمرده مىشد؛ بهطورىكه همگى به اعتلاء و تفوّق علمى او اذعان و اعتراف داشتند. و در عرفان و سيرِ مراتب سلوك و تزكيه نفس، در ميان سيصد تن از شاگردان مرحوم آخوند ملّا حسينقلى همدانى رضواناللَهعليه مشارٌ بالبنان بود و از شاخصترین آنها بهشمار میآمد.(مهرتابناک، ص32)